"Amir" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. emr “buyurmak”tan āmir) 1. Emreden, buyuran, emredici: Yalnız Allâhü Taâlâ hazretlerine ibâdet olunmasını âmir âyetler nâzil oldu (Cevdet Paşa). Beni her zamanki kalın, âmir sesiyle karşıladı (Yusuf Z. Ortaç). 2. i. Yanında çalışanların başı durumunda olan ve emretme yetkisi bulunan kimse, üst: Hikmetini sormam, ince elemem / Âmirimdir, ona karşı gelemem (Ziyâ Gökalp). ѻ Âmir-i îtâ: Resmî harcamalarda “verile” emrini imzâlama yetkisi olan memur, îtâ âmiri.

(Ar. ‘umrān “mâmur olmak”tan ‘āmir) 1. Îmar edilmiş, mâmur, harap olmayan. 2. Devlete âit [Kelime bu mânâda terkiplerde ve müennes şekliyle (âmire) kullanılır; bu anlamı Türkçe’de kazanmıştır]: “Darphâne-i Âmire: Devlet darphânesi.” “Matbaa-i Âmire: Devlet matbaası.” “Tersâne-i Âmire: Devlet gemi yapım yeri.” “Tophâne-i Âmire: Devletin top döküm yeri.”