"Halk" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. ḥalḳ) Boğaz: “Hurûf-ı halk: Boğazdan çıkan harfler.” Ve Yahyâ’nın halkına tîğ-i tiz havâle kılıp... (Fuzûlî).

(Ar. ḫalḳ) Yaratma, yok iken var etme. ѻ Halk-ı cedit: Her an yeniden yaratma, yaratılma, teceddüd-i emsal. Halkullah: Allah’ın yarattıkları, mahlûkat

boğaz

(Ar. ḫalḳ) 1. Bir milleti meydana getiren insan topluluğu: “Türk halkı.” “Alman halkı.” 2. Aynı ülkede, aynı devlete bağlı vatandaşların tamâmı. 3. (İsim tamlamasının ikinci öğesi olarak) Aynı yerde bulunan kimseler: “Mahalle halkı.” “Vapur halkı.” Bir kadırga halkı üç yüz nefer olup... (Kâtip Çelebi’den Seç.). Bütün ev halkı, üstü muşamba örtülü yuvarlak masa başında toplanırdık (Yusuf Z. Ortaç). 4. (İsim tamlamasının ikinci öğesi olarak) Belli bir bölgede yaşayan kimseler: “Batı Anadolu halkı.” Ve cenup halkını bilâkis (...) tembel ve fakir bulacağız (Cenap Şahâbeddin). 5. Bir milletin aydın tabakası ve devlet yöneticileri dışında kalan kısmı, ahâli: Dünyânın etini ekmeğini buraya yığmışlardı; halk birikmiş, yemekle, almakla bitiremiyordu (Refik H. Karay). Bütün eserlerimiz, halkımız ve askerimiz / Birer birer görünen anlı şanlı cedlerimiz (Yahyâ Kemal). 6. Kalabalık, güruh: İskele memurunun bu tâcîli üzerine düdük de ötünce bilet kulübesinin önünde müterâkim halk parmaklıklı kapıya doğru hücum eder (Hüseyin R. Gürpınar). Telâşlı, neşesiz bir halkla dolu sokaklar (Yâkup K. Karaosmanoğlu). 7. İnsanlar, yaratılmış olanlar: “Halka değil Hakk’a güven.” Emr-i Hakk’ı halka bildirdi tamam (Süleyman Çelebi). Halk içre bir âyîneyim herkes bakar bir an görür / Her ne görür kendi yüzün ger yahşi ger yaman görür (Niyâzî-i Mısrî). Halkın dediği Hakk’ın dediği (Ömer Seyfeddin). 8. (İsim tamlamasının birinci öğesi olarak) Bir milletin aydın tabakasının dışında kalan büyük çoğunluğa âit, bu çoğunluk tarafından yapılan, ona has olan: “Halk mûsikîsi.” “Halk şiiri.” “Halk şâiri.” “Halk sanatı.” “Halk oyunları.” “Halk tâbirleri.” Halk hikâyesi, halk kahvelerinde veya köy odalarında meddahlar veya halk hikâyecileri tarafından söylenen, târihî veya efsânevî şahısların kahramanlık veya aşk mâcerâlarını anlatan anonim hikâyelere denilir (Mehmet Kaplan).