"Mevzu" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. vaż‘ “koymak, bir şeyi bırakmak”tan mevżū‘) 1. Ele alınan, incelenen, üzerinde durulan mesele, konu: O zamanki hayatta Avrupalılar’ınki gibi roman mevzûu bulmak müşküldü (Sâmipaşazâde Sezâî). Mevzûlara sükûnetle girerek konuşuyor (Peyâmi Safâ). İbrâhim Efendi karısı öldükten sonra evlenmemiş, odalıklarının silik ve şahsiyetsiz mevcûdiyetleri kadın mevzûunda ona yetip de artmıştı (Sâmiha Ayverdi). ♦ sıf. 2. Bir yere konulmuş, bırakılmış, vazedilmiş: “Yol üzerine mevzû işâret levhaları.” Karşıda iki kapının arasındaki duvar kısmına mevzû, muvakkıthânelerdekilere müşâbih büyük bir yerli saat (Hüseyin R. Gürpınar). 3. Yürürlüğe konmuş, yürürlükte olan, geçerli: “Mevzû hükümler ve nizamlar.” 4. Aslı, esâsı bulunmayan, doğru olmayan, uydurma, düzme: Bilâhare mütercim-i mezkûr dahi âciz kalıp kabr-i mevzûu ziyârete şitab etti (Sâlim Tezkiresi). ѻ Mevzû hadis: Hz. Muhammed’e âit olmadığı halde onun hadîsi imiş gibi nakledilen söz: Bu gibi kaynaklarda geçmeyen hadislerin çoğu zayıftır. Mevzû olmaları da kuvvetle muhtemeldir. Ancak bu gibi hadislerin çoğu, hem sûfîler hem de sûfî olmayan hadisçi ve fıkıhçı zâhitler tarafından mânâ yönünden doğru sayılarak nakledilmiştir (Süleyman Uludağ). Mevzûya girmek (gelmek): Başka konulara veya teferruâta âit konuşmalardan sonra üzerinde durulması gereken esas meseleye, asıl konuya gelmek: Nihâyet asıl mevzûya geldi (Yusuf Z. Ortaç).