"Mizac" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. mizāc) 1. İnsanın ruh yapısıyle ilgili meyil ve özelliklerinin tamâmı, huy, yaratılış, tabiat: Benim mizâcım böyle (Peyâmi Safâ). Beni bir aşka doğru sevkediyor mizâcım (Orhan V. Kanık). Mizaçlarımız da birbirine uymuştu (Reşat N. Güntekin). 2. Bir insanın vücûdunda bulunan kan, safra vb. unsurlardan birinin nispetindeki, yaratılıştan gelen fazlalık sebebiyle ortaya çıkıp o insanı benzerlerinden farklı duruma getirdiğine inanılan hal: İnsanın tertemiz bile olsa yine yaşına, sıhhatine, bünye ve mizâcına, esmerliğine ve sarışınlığına, moral ve fizik tahassüsüne göre bir kokusu vardır (Refik H. Karay). 3. eski. İnsan vücûdunu meydana getiren bütün unsurların tam bir uyum içinde görev yapması sebebiyle ortaya çıkan sağlıklı durum, sağlık, sıhhat: Bedenin mizâcı bozulur (Kâtip Çelebi’den Seç.). ѻ Mizâcına göre şerbet vermek: Bir kimseye hoşlanacağı şekilde davranmak: Nice sayrulara sıhhat verirler / Mizâcına göre şerbet verirler (Tâcîzâde Câfer Çelebi). Mizâc-ı balgamî: Balgamın hâkim olduğu bir vücut yapısının özelliklerini taşıyan mizaç, balgamî mizaç. Mizâc-ı demevî: Kanı çok olan, kanın hâkim olduğu bir vücut yapısının özelliklerini taşıyan mizaç, demeviyyü’l-mizaç. Mizâc-ı lenfâvî (lenfâî, lenfevî): Lenf nispeti fazla olan, kansız, zayıf vücut yapısının özelliklerini taşıyan mizaç. Mizâc-ı safrâvî: Safrası çok olan, safra nispeti fazla bir vücut yapısının özelliklerini taşıyan mizaç.