"boy" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Eski Türk. bōḏ > bōy) Aynı soy ve âileden sayılan, bir başa bağlı olarak aynı düzen içinde bir arada ve göçebe olarak yaşayan insanların meydana getirdiği küçük topluluk, bir aşîretin kollarından her biri, kabîle: Soyunu sopunu, obasını, boyunu dirlik düzenlik içinde tutmak, uğrulardan korumak için değil mi? (Mustafa N. Sepetçioğlu). ѻ Boy beyi: Bir boyun başında bulunan kimse: Bu sünbül-i hoş-bû ki düşer pâyine gûyâ / Şeh ayağına baş komuş boy beyidir (Zâtî). Ahmet Bey, öteki boy beyleriyle berâber Toygun Paşa ordusuna katılıp Kapuşvar fethine gitmiş (Ömer Seyfeddin).

(Eski Türk. bōḏ) 1. Bir şeyin yere değen veya yere en yakın olan kısmı ile en yüksek noktası arasındaki mesâfe: Yokuşlar eğri büğrü, dimdik ve minâre boyu uçurumlarla dolu (Refik H. Karay). 2. Bir şeyin iki ucu arasındaki uzunlamasına mesâfe, uzunluk: “Yorganın boyu biraz kısa olmuş.” 3. İnsanın tabanı ile tepesi arasındaki yükseklik, kāmet, endam: Boyum yetişmediği için koltuklardan birini çektim (Refik H. Karay). 4. Bir şeyin büyüklük küçüklük derecesi: “Bana iki boy büyüğü lâzım.” 5. (Kumaş için) Kullanılacak yere göre belirlenen uzunluk: “Bir pencereye iki boy gittiğine göre üç metre kumaş almak lâzım.” “Size iki boydan elbise çıkar.” 6. (Gün, saat, yıl, yüzyıl, mevsim gibi zaman bildiren kelimelerle) Süresince, müddetince: “Mevsim boyu.” “Yaz boyu.” Dünyânın asırlar boyu göz koyduğu belde (Orhan S. Orhon). 7. (Nehir, deniz vb. kelimelerle) Kenar, kıyı, sâhil [Kelime son iki anlamda isim tamlamasının ikinci öğesi durumundadır]: Tuna boyunda ölmekten çekinmez misiniz? (Nâmık Kemal). Bununla tuğlarımız geçti çölde Nil boyunu (Orhan S. Orhon).

(Orta Türk. [Oğuzca] bōy < Fars. bōy) E. T. Türk. ve halk ağzı. Yem olarak da kullanılan, burçağa benzer bir tahıl çeşidi, boy otu [Boy tohumu pastırma çemeninin yapımında kullanılır]. Poy otu, çemen otu, tohumları kırmızı bibere benzeyen, 10-50cm. yükseklikte, karabiberle, karıştırılarak pastırma çemeninde kullanılan bir bitki; (Trigonella joenumgraecum).