"budak" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Eski Türk. butık – butak < butı-mak “budamak”) 1. Dal, ince dal, filiz: Budakların dolu türlü yemişten (Ahmed-i Dâî). Tıfl iken dâyesi kucağında / Gül idi kopmadık budağında (Bâkî). Garip bülbül konar gül budağına (Karacaoğlan). 2. Kesilen bir dalın ağaçta kalan kısmı. 3. Dalın çıkış yerinde meydana gelen, ağaç ve tahta üzerinde farklı renkteki çizgilerle belirli bir leke durumunda görülen iz. ѻ Budak deliği: Tahtalarda görülen, leke şeklindeki budak yerinin düşmesiyle açılan delik: O sırada gözüne bir budak deliği ilişmiş (Refik H. Karay). Budak özü: bota. Bir ağaçta çıkacak yeni bir sürgünün kabartı şeklindeki belirtisi.