"damga" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Eski Türk. tamġa “mühür”) [Eski metinlerde tamga şeklinde de geçen kelime Farsça, Arapça, Moğolca ve Rusça’ya da geçmiştir] 1. Bir şeyin üzerine belli bir maksatla basılan işâret, mühür, nişan, kaşe: “Her hayvanın üzerinde kesildiği mezbahanın damgası bulunur.” Vaktiyle İstanbul’da yapılan porselenlere “eser-i İstanbul” damgası vurulurdu (Celâl E. Arseven). 2. Ateşte kızdırılmak veya ıstampaya sürülmek sûretiyle işâret basmaya yarayan âlet: “Damgayı yerine koy.” Aslan Han’a mukābil Buğra Han da Gazneliler’e karşı Selçuk reislerine kendi damgası ile mühürlenmiş mektuplar gönderiyor ve bu zaferlerinden dolayı onları tebrik ediyordu (Osman Tûran). ♦ mec. 3. Bir şeyin hangi çağa ve kime âit olduğunu belli eden nişan, üzerine sinmiş olan özellik, iz: Bakışlarında hemen hiç yanılmayan Sadrâzam Keçeci Fuat Paşa ise Osmanlı târihinin dîbâcesi diyerek bu mâzî damgasını başka şekilde belirtir (Ahmet H. Tanpınar). Şahsiyet bir bütün olduğuna göre onun elinden çıkan her eserde onun damgasını bulmak mümkündür (Mehmet Kaplan). 4. Bir kimsenin herkes tarafından bilinen yüz kızartıcı durumu: “Hırsız damgasını yemek.” İşte Lawrence’in ömrünce sürecek olan damgası (Refik H. Karay).