"erbap" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. rabb “sâhip”in çoğul şekli erbāb) 1. Sâhipler: “Erbâb-ı nâmus.” “Erbâb-ı vefâ.” Erbâb-ı akl u basîret ol şekle bakıp içi kof olduğunu bilir (Ziyâ Paşa). Mısırlı diye şöhret bulmuştur; ama tahkik erbâbının rivâyetlerine göre Mısırlı değildir (Ahmed Midhat Efendi). 2. Bir işten iyi anlayan, o işte becerikli, usta, mâhir olan kimse [Genellikle tekil anlamında kullanılır]: Bir kısmında da muayyen, hattâ şimdi bizi şaşırtacak birtakım meslek erbâbı toplanırdı (Ahmet H. Tanpınar). Devrin belli başlı mûsikî erbâbı için İbrâhim Efendi’nin konağı, artık gözlerin ve gönüllerin alâka ve tecessüs mihrâkı demekti (Sâmiha Ayverdi). ѻ Erbâb-ı mesâlih: İş sâhipleri, iş tâkip edenler, ashâb-ı mesâlih. Erbâb-ı nücum: Müneccimler, astrologlar, ehl-i nücum. Erbâb-ı seyf: “Kılıç sâhipleri” Askerler, asker sınıfı: Pertev Efendi de müşir rütbesiyle, fakat erbâb-ı seyfe mahsus olan paşa tâbîrini kullanmayarak umûr-ı mülkiyye nâzırı olmuştur (İsmâil H. Uzunçarşılı). Erbâb-ı vezâif: Bir vakıfta gelirden maaş almaya hakkı olan kimseler, ehl-i vezâif. Erbâb-ı zâhir: Sâde dış yüzü görenler, dînin sâdece şeklinde kalan kimseler.