"erte" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Eski Türk. irte, irt-mek “geçmek”ten zarf-fiil ekinin kalıplaşmasıyle irt-e) 1. Bir günün veya belli bir zamânın hemen arkasından gelen gün veya zaman [Bu anlamda isim tamlamasının ikinci öğesi olarak kullanılır]: “Bayram ertesi.” “Düğün ertesi.” “Pazar ertesi: Pazartesi.” ♦ E. T. Türk. 2. Bir sonraki günün sabahı, yarın: Erteye kalan arkaya kalır (Atasözü). Savaş zârûrî erteye bırakıldı (Kâtip Çelebi’den Seç.). Sahrâ-yı Çaldıran’da gazâ vardır erteye / Ey berk müjde ver feleğin mihr ü mâhına (Yahyâ Kemal). 3. zf. Sabah vaktinde, sabah: Cihan bir karârında durmaz geçer / Bu yurda gece konan erte göçer (Süheyl ü Nevbahar – T. S.). Hasmının ömrü ekinin çarh biçer erte gece (Ahmedî).