"kabul2" kelimesinin Arapça'e çevirisi

8. Öyle olduğuna inanma, gerçek olduğunu teslim ve îtiraf etme: “Hakîkati kabulden kaçıyor.” Bütün kusur ve meziyetleri ile bürokrasilerin de milletlerin bir mahsûlü olduğunu kabul edeceğiz (Ahmet Kabaklı). 9. Benimseme, kendine mal etme: “Türkler’in İslâmiyet’i kabûlü.” “Yeni alfabeyi kabul etmek.” Kendisini tanımak imkânını bahşeden bu fırsatı tehâlükle kabul ettim (Ahmet Hâşim). O senin çocuğunu kabul ediyor da sen onunkilere neye katlanmıyorsun? (Hüseyin R. Gürpınar). 10. hukuk. Bir şeyin tasarruf hakkı üzerinde bir anlaşma yapılırken karşılıklı bildirilmesi gereken irâde beyanlarından sonra söylenen söz: “Bir alış verişte sattım sözü îcap, aldım sözü kabuldür.” ѻ Kabul etmek: 1. (Şöyle veya böyle) Değerlendirmek, telakkî etmek: Kalbi aşk ve kahramanlığa merkez olarak kabul eder (Ahmet Hâşim). Bu son iltifâtı sırf bir Fransız nezâketi olarak kabul ettim (Refik H. Karay). Beni bir dost gibi kabul etmek istemezseniz hiç olmazsa eski meslektaş gibi bana elinizi verin (Kerîme Nâdir). 2. Yapısı gereği bir şeyi alabilecek, kendine mâledebilecek yetenekte olmak, kabûle elverişli olmak: “Bu kumaş ütü kabul etmiyor.” Güzel olup terbiye kabul edenleri, beş yüz kadar seçip saray demekle bilinen İstanbul’un baş kasrına korlar ki... (Kâtip Çelebi’den Seç.). Zîra ilim azil ve nasp kabul etmez (Kâtip Çelebi’den Seç.). 3. (Allah) Katında makbul saymak, beğenip karşılığını vermek: Kamu hâcâtımızı eyle kabul (Süleyman Çelebi). Elbette Allah kabul eder (Nâmık Kemal). Kabul günü: Hanımların misâfir kabul ettikleri belli gün. Kabul odası (salonu): Köşk, konak ve dâirelerde misâfir kabul edilen büyük oda veya salon, divanhâne. Kabul töreni (resmi): Resmî misâfirleri karşılama töreni. Kabûlüm – Kabûlümdür: Kabul ettim, peki diyorum, râzıyım.