"kendi" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Eski Türk. kendü < kentü) 1. Kişinin öz varlığı, zâtı [Eski metinlerde kendü şeklindedir, bugün daha çok iyelik ekleriyle birlikte kullanılır: Kendim, kendin, kendisi, kendimiz, kendiniz, kendileri]: Bana sorma ki burada kendime kâfi miyim (Yâkup K. Karaosmanoğlu). Fakat bir daha kendileriyle konuşmak fırsatını bulamadım (Ahmet H. Tanpınar). 2. İyelik eki almış kelimelerin önüne geldiğinde sıfat gibi kullanılır ve anlamı pekiştirir: Kendi yazısı ile yazılı (Nâmık Kemal). Madam G. B. her birine hâlis Türkçeyle, “Güle güle, ne zaman isterseniz yine gelin, kendi bahçeniz gibi” diyordu (Ahmet Hâşim). Kendi kuvvetime var emniyetim / Değişmez pek kolay kolay niyetim (Orhan S. Orhon). ѻ Kendi adıma: Kendim için: “Ben kendi adıma konuşuyorum.” Kendi ağzı ile tutulmak: (Yalanı, yanlışı veya gizlediği bir şey) Kendi sözüyle ortaya çıkmak. Kendi ayağı ile gelmek: Kendiliğinden gelmek, ayağı ile gelmek. Kendi âlemine dalmak: Dış dünya ile ilgilenmeyip sâdece kendi meseleleri ve hisleriyle meşgul olmak. Kendi âleminde: Kendi hâlinde, iç dünyâsına dönük, dışarıyla ilişkisini kesmiş durumda: Şehir kapılarını kapatır, kendi âleminde yaşardı (Ahmet H. Tanpınar). Kendi aramızda: Yabancı olmadan, biz bize: “Kendi aramızda eğlendik.” Kendi başına: 1. Kimseye danışmadan, kendi kendine. 2. Yalnız başına, başkalarının yardımı olmaksızın. 3. Yalnız, yapayalnız, kendi kendine: