"murafaa" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. ref ‘ “yargılamak için hâkim önüne çıkarmak”tan murāfa‘a) hukuk. 1. Bir kimseyi dâvâ edip hâkim huzûruna çıkarma, mahkemeye verme. 2. Mahkemede kendisinden dâvâcı olanla veya dâvâ ettiği kimse ile yüzleşerek yargılanma, muhâkeme olma: O da murâfaa-i şer’iyyenin icrâsından sonra sadrâzamı bâ-hükm-i şer’î kısas eyler (Nâmık Kemal). Kadı gāyet ihtiyar ve tiryâki bir adam imiş. Esnâ-yı murâfaada afyonun tesîriyle uykuya dalar (Fâik Reşat). Tam murâfaa olacağız, şöyle göz ucuyle reise baktım, müddeâaleyhe baktı, hafifçe tebessüm etti (Fahri Celâl). 3. Yargıtayda yapılan duruşma.