"yaban" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Fars. biyābān “çöl”den) [Türkçe’de kısa söylenen kelime yābān şeklinde Farsça’ya da geçmiş ve bu şekil dîvan edebiyâtında kullanılmıştır] 1. İnsan yaşamayan ıssız yer: Oğlan yazıda yabanda geyiği kovar (Dede Korkut). Yaz gelir de yazı yaban yurt olur / Her yerde bir alıcı kurt olur (Karacaoğlan). Kıvılcımlar ayağımı kavurdu, kaldım yolda, yabanda (Eflâtun C. Güney). 2. (İsim tamlamasının birinci öğesi olarak) (Hayvanlar ve bâzı bitkiler için) Kendiliğinden yetişen, yabanî: Ve yaban çiçeklerinin buruk kokusunda / Her ikindi günlük rüyâsını gören mürdüm (Orhan V. Kanık). 3. Yerli halktan olmayan, yabancı kimse [Bu anlam son dönemde ortaya çıkmıştır]: Bizde bir atalar sözü vardır: “Yabanın şâhininden yerlinin yapalağı yeğdir” derler (Safiye Erol). Evler hisar kesilir / Yabanlar yâr kesilir (Behçet K. Çağlar). Petrolüme, haşhaşıma göz dikmiş şimdi yaban / Ha bir damla petrol ha bir damla kan (Yavuz B. Bâkiler). 4. sıf. ve i. Tanınmayan, bilinmeyen, yabancı (yer): Yemenimin tabanı / Ben istemem yabanı / Yabana giden kızın / Tanrı ola çobanı (Mâni – Ö.T.S.). Sizi göğüslerinden yaban ellere salıvermek için kollarını çözen vâlideler, zevceler, hemşîreler ve çocuklar, yaban ellere ey Galiçya’dakiler! (Cenap Şahâbeddin). Biz bir avuç insanız Lotüs Hanım, yaban yere gelip konmuşuz (Kemal Tâhir).