"yaman" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Eski Türkçe yaman “kötü” < *yam-man < *yav-man < *yav-mak “kötüleşmek” [?]) 1. Gücü, etkisi, becerikliliği, ustalığı vb. alışılmışın üstünde olan, usta: Yiğidin eyisini nerden bileyim / Yüzü güleç kendi yaman olmalı (Karacaoğlan). Böyle yaman bir zâbiti ordu görmemişti (Ömer Seyfeddin). Yaman avcıydı benim babam, uçanla kaçan kurtulamazdı yayı eline aldı mı (Kemal Tâhir). 2. E. T. Türk. ve halk ağzı. Kötü, fenâ: Niçin özüne ziyân edersin / Yahşi adını yaman edersin (Fuzûlî). (Yunanlılar) Eskişehir’i düşürüp dosdoğru Ankara’ya gireceklerini böbürlene böbürlene îlân ettiler; o yaman darbeyi yeyince de afalladılar (Yahyâ Kemal – Ö.T.S.). Belki de İstanbul’a çarpan sillelerin en yamanı âileye isâbet eden ok olmuştur (Sâmiha Ayverdi).