"ac" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Eski Türk. āç) 1. Yemek yeme isteği ve ihtiyâcı duyan: “Aç tavuk kendini buğday ambarında sanır.” 2. Yemek yememiş olan, mîdesinde bir şey bulunmayan. Karşıtı: TOK: “Bir lokma yediremiyorduk, halbuki günlerdir açtı.” Bizim aziz nefercikler ise aç mı tok mudurlar, en nâfiz nazar hiçbir zaman keşfedemez (Cenap Şahâbeddin). 3. i. Yoksul, muhtaç kimse, fakir: Kocalı kocasız bir çok kadınlar / Açtırlar dersiniz işsiz kalsınlar (Ziyâ Gökalp). Tokların karşısında gelmesin açlar dize (Orhan S. Orhon). 4. mec. Bir şeye karşı çok istekli, çok arzulu olan: Aldanma ki sen bir susamış rûh, o bir aç / Sen bir susamış rûh, o bütün ten ve biraz saç (Yahyâ Kemal). 5. sıf. ve i. mec. Tamahkâr, haris, doymak bilmez, aç gözlü (kimse): “Ne aç adam.” Açın karnı doyar, gözü doymaz (Atasözü). Aç, haris ve mütecessis ruhların hiçbiri ona uğramasın (Yâkup K. Karaosmanoğlu). 6. i. Açlık [Günümüzde bu anlamda “acından ölmek” deyiminde geçer].

(Ar. ‘āc) 1. Fildişi: Subh-dem mihri görüp ol kâmrânım sandılar / Taht-ı âc üzre Süleymân-ı zamânım sandılar (Zâtî). 2. Bağa.