"ehil" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. ehl) [Çoğul gibi de kullanılır] 1. Sâhip, mâlik: “Ehl-i dikkat: Dikkatli kimse(ler).” “Ehl-i nâmus: Nâmuslu(lar).” “Ehl-i servet: Zengin(ler).” Her vücûdun k’âhiri ola adem / Varlığından ehl-i akl urmaya dem (Ahmedî). Ehl-i îmân olur eyler secde cânânım görüp / Kâfir olur eylemez îman îmânım görüp (Osman Şems). Şimdi bize kendisini ırz ehli diye satamaz ya (Ahmed Midhat Efendi). 2. Bir yerin, bir topluluğun halkından olanlar, oraya mensup bulunanlar, cemâat: “Ehl-i cennet.” “Ehl-i İslâm.” “Ehl-i vatan.” “Ehl-i aşîret.” “Ehl-i karye.” Sûretâ ehl-i harâbâtız velî ma’nîde biz / Şâh-ı aşkın zâhidâ kasr-ı muallâsındayız (Zâtî). 3. Bir işin ustası, o işte becerikli, mahâretli, ehliyetli, muktedir, yeterli kimse: “İşi ehline bırak.” Ehl olan kadrin bilir ben cevheri medh eylemem (Nef’î). Dikkat ettim, bu adamda felsefeden çerkez tavuğuna, edebiyattan yağlı güreşe kadar her işte ehil olmak merâkı var (Yusuf Z. Ortaç). 4. E. T. Türk. ve halk ağzı. Karı kocadan her biri, eş: Her kim anı boğazlasa mâlına ve ehline ve oğlancıklarına ziyan gele (Ahmed Bîcan). Evvelki ehlinden evlât da kalmamış (Ahmed Vefik Paşa).