"setre" kelimesinin Arapça'e çevirisi

(Ar. sutre “örtü”) Eskiden daha çok resmî dâirelerde giyilen, düz yakalı, önü ilikli, etekleri uzunca, Avrupa kesimi bir çeşit çuha ceket: O yıl elbise tedârik edemeyerek rengi soluk, düğmeleri kopuk bir setre ve yırtık, yamalı bir mest ile kalmış (Fâik Reşat). Kâtibim türküsünde kolalı gömleği ve setresiyle alay edilen İstanbul beyleri bu kahvelerde toplanmaya başladılar (Ahmet H. Tanpınar). Tanzîmat’tan sonra selâmlıklarda ağalar İstanbulin denen önleri ilikli bir setre giyerlerdi (Sâmiha Ayverdi).